RSS  

از نوشته های هر خلوت نشینی پیوسته گوشه ای از پژواک زمزمه ها و نگارش به تنهایی پیداست .
هر فلسفه ای فلسفه دیگر را پنهان میکند و هر عقیده ای نهانخانه ای و هر واژه ای صورتکی است .

نیچه

به جذبه ات ایمان دارم

مانند دسته ای از پونه های کوهی وحشی

ریخته در دامن پرچین عروسی دریایی

...

پيشنهاد غزل از جانب دوستي  است  كه از  غزل دوست ترش ميدارم  كه اين روزها بي انكه  قافيه را ببازد  سپيد  مي شود .

بايد به چشمهاي تو ايمان نياورم

بگذار مومنانه بگويم كه كافرم

گاهي دروغ مصلحتي عاشقانه است

من حاضرم به خاطر تو از تو بگذرم

تنها نمي شوم تو نباشي كنار من

صف مي كشد " نبودن "  من در برابرم

تصوير انتقام من از من چه ديدني است

پشتم به خنجر است و خودم پشت خنجرم

يك زوزه  فاتحه ي  سوگ  ِ سگ شده !

يك چشمه  كورم و يك ني لبك  كرم

اينجا كسي براي كسي تب نمي كند

نعشم به روي دوش خودم ، چشم مي برم

وقتي خدا تجسم قابيل مي شود

من با خداي بي پدر خود برادرم

باید که هر یک به یک نتیجه برسیم

که به یک نتیجه برسیم

" من " شدگی های تو

" تو" ایسم های من

مناظره ی دو دردیم

در یک سو , در نبردیم !

روحی مردانه و زنانه برای حضور  در جسمی بی جنسیت با هم در جدال بودند تا اینکه برای حضور هر کدام به مدت یک روز در جسم بی جنسیت به توافق رسیدند .

 روزهایی که روح مردانه در جسم بی جنسیت حضور داشت  , جسم عاشق دیروز زنانه خودش  می شد و روزهایی که روح زنانه در جسم بی جنسیت  قرار می گرفت  , جسم به فردا ی مردانه خودش می اندیشید .

 روزی روح مردانه از این همه دیروز اندیشی به ستوه آمد و به فکر فردایش افتاد بی خبر جسم بی جنسیت را ترک کرد حالا روح زنانه برای همیشه در جسم حضور دارد و جسم بی جنسیت نه دیروزی دارد نه فردایی.                                                                      

این قصه را از زبان قابله ای  ناشی شنیدم که به جرم دختر به دنیا آوردن پسرها , قطع ید شده بود .

نعره ی شیری افلیج در گوش ماده آهویی کر ,عنکبوتی از فرط  بیکاری در خلوت تارش با مگس کشی در دست مگس می پراند . سگی با تکه استخوانی تیز چرک زیر ناخن هایش را در می آورد و من شعر می نویسم و تو برای اینکه به کسی برنخورد عاشق می شوی.

در گوشه ديگر اين متن كسي مي نويسد :

تنها سه موجود باقی مانده بود , شیری در کمین کفتار و کفتاری در انتظار شکار شیر تا شاید سهمی از لاشه ی شکار ببرد و کرکسی که از آسمان شاهد این دو گرسنگی بود  رویای مرگ هر دو را  در سر می پروراند.

این موضوع  ِ داستان تنها نویسنده شهر بود به امید چاپ در تنها روزنامه شهر  روزنامه ای که تنها مباحث کیهان شناسی را دنبال می کرد , با تیراژ یک عدد در روز,  برای تنها مشترکی که فقط به خواندن داستان های  رمانتيك  علاقه مند بود . 

محصول عصر بي حوصلگي

اين بار سكه را بر ميدارم { از روي جسد كوچه اي گوشه ی خيابان }

لنز سبز یشمی در چشم های یک جمجمه

نماي بسته ي اين شعر روي  زخمهاي باز  تو

+ هستي سال : خونابه ی یک روح در زَنجلاب

تا مردي براي خود ارضايي تمام اتاق هاي هتل را رزو كند

شهوت دست آموزي به سجده مي رود

جايي كه عرفان با رويند مشكي  بيكيني  بپوشد

شهوتي سيگار فاحشه اي را روشن

بكارتي حرير تخت هاي دو نفره را وصله

نمايي باز از كوچه اي بن بست

سايه دو زن با هم عوض مي شوند  

 راهبه اي سينه بندش را در باغچه دير چال مي كند

اين تنها كوچه زنده اين شعر است كه در آن ... ( هميشه اتفاق در سطر بعدي است )

{كه در آن } مردی به زنی تنه می زند

زن عاشق می شود        

مرد می گوید ببخشید

 {سكه اي را كه از ابتداي شعر برداشتم كف دست شاعري مي گذارم

تا جور ادامه اين شعر را بكشد}

و تو هنوز مرا مي خواني ! :

فلاده اي بر گردن دار

مرگي اهلي ام

 هنوز در آتش دسته گل به آب میدهند ,  حریص  توستانی بودم , گلستانم دادند !

عزیز دلسوز کلمه آقای کیوان اصلاح پذیر با شعری از این کولیگاه به کلمه در آمدند " مرا ندیده بگیرید ولی نگذرید از ایشان "

روزی که كلبه چوبي ات  در آتش تنور سوخت لطف بزرگي بود كه نانت  را آجر كردم ، تفم روی صورتت می افتد  تا بدانی هنوز بین ما فاصله ای نیست , چه بی شرمانه صورتت را پاک می کنی  . وقتی دنیا دار مکافات است می خواهم سر به تنت نباشد چه  احمقانه سربلندی ! .

همان روز که گفتی یکی شده ایم سفارش قبری دو نفره را  دادم .

مردی با یک چشم خیره بر دو نقطه

دوئلی یک نفره

کازینویی در گورستان

پریود در تابوت

جنازه ای تاریخ خودکشیش را یک روز عقب می اندازد

زنی به خانه بر می گردد

" همیشه " های دنیا تمام شده بود و فقط " گاهی اوقات " ها باقی مانده بود . مردی زندانی که گاهی اوقات حبس ابد می کشید تصمیم گرفت گاهی اوقات  عاشق زنی بشود  که روزگاری "همیشه" آزاد بود . مرد و زن زمانی را برای عاشق شدن انتخاب می کردند که " گاهی اوقات "  آزادی مرد مصادف با" گاهی اوقات"  آزاد نبودن زن بود  . و این تنها " گاهی اوقات ِ  همیشگی "  بود .

آفتاب پرست پشت كرم هاي ضد آفتاب غروب كرد

طفل در سينه ي مادر دمید

قيامت شيري رنگ

و خدايي  كه چهار  دست و پا انسان را بو مي كشید

ساق پاي كشيده زن در كادر شومينه

مثلث ِ جهنم و

قهوه  و

روزنامه

نطفه اي پشت به رحم

چشم در چشم يائسگي

و کیک فقط بهانه ی شیرینی بود تا شمع ها نیفتند

بلوغ زود رس اشكهايم

 چراغ بد سوز چشمهايت كه عينك ها را دودي مي كند

طفل سينه مادر را رها  كرد

خدايي گرسنه به خانه بر مي گردد

انگشتهای کشیده و مخروطی شکلش را به طرزی روی صورت نیم سوخته اش قرار داد که تمام سوختگی ها زیر چنبره شهوت انگیز انگشتانش پنهان شد . زن از این زیبایی دست بردار نبود .

پر از فرصت کشف شده بود .

دستی که ماه را نصف کرده بود زیبایی را دو برابر کرده بود ! .

موی لخت یخی با رگه هایی مشکی, چشمهای مورب و طوسی با رگه های  آبی ملایم , سردی جذاب یک  چهره  .

 همیشه چیزی, از تعفن یک جنازه کم می کند .

نتوانست رنگ طوسی با رگه های آبی ملایم را بسازد , چشمها را بسته کشید

خفته بر ساحلی آفتابی

زره طلایی اش برنزه می شود !

من شوالیه ای هستم که در زیر زره ام کت و شلوار برندس می پوشم و کروات باریک و اسپرتم را از روی زره دو گره می بندم !

 روزی کلاه فلزی ام  را به احترام شاعری از سر برداشتم و دیگر بر سر نگذاشتم و امروز کلاهم کاسه گدایی همان شاعر در انتهای کوچه ای بن بست است .

 گاهی که عاشق می شوم چترم را زیر باران می بندم , و زنگ می زنم . دلباخته زنی هستم که به سینه هایش حسادت می کند و روزی چند بار دستهایش را می شمرد زنی که برای اینکه بتواند نبضم را بگیرد زره ام را به یک تی شرت فلزی  مبدل کرد.

 پیش تر از این یک فیلسوف  بودم روزی که کودکی با لوله ی خودکاری از کف و صابون حباب می ساخت و من با نوک تیز قلمم حبابهایش را سوراخ  می کردم .

تمام آراء فلسفی ام را روی سپری نوشته بودم که در  آخرین شکستم زیر سیگاری روشنفکران شهرشد .

امروز کت شلوارم را به اتوشویی دادم وقتی که زره را از تن بیرون می آوردم متوجه شباهت پشت زره ام با دست بند طلای زنی شدم .

آه زره من از طلاست ! .

به گدایی آن شاعر شک میکنم به باران این شهر شک می کنم به معشوقه ام شک میکنم به تمام روشنفکران این شهر شک میکنم .

ودر این میان  تنها کودکیست که به فلسفه من شک خواهد کرد .

پارادوکس مترسکی هستم که با آغوش باز پرنده ها را از خود می راند !

مرگ یک ماهی در قفس !

زندانی حبس ابد باید تمام اجزاء دور برش را کش دار ببیند شاید تا آخر عمر چیزی برای دیدن باقی بماند همیشه به طور جدی از پشت میله ها چشمهای او را پیگیری می کرد .

ادعا می کرد او را پدرش زاییده , این مبهم گویی خصلت مادر زادی او بود .روزی شعرهایش را در صفحه حوادث چاپ می کردند این روزها چُرت های گس بعد ظهرش را در ستون تسلیت ها , گاهی برای اینکه بودنش را از یاد نبرد انگشت اشاره اش را به سمت خودش می گرفت . بوسه ای از پشت رژ صورتی رنگ صورت زنی جذامی الهام بخش تمام ترانه هایش بود

هر روز به دستهایش صبح به خیر می گفت و هر شب دیر تر از چشمهایش می خوابید . فاصله بین هر دو میله را به نام یکی از معشوقه هایش صدا می کرد تمام میله ها همنام خودش بودند . روزی یک بار فرصت دیدن آسمان را داشت ولی سوال اصلی او زمین بود .امروز حبس ابدش را دو برابر کردند و او درخواست چند میله اضافه را داد .

فردا زنی به ملاقات او می آید چند ساعت بیشتر برای از یاد بردن شعرهایش فرصت ندارد .

دختری  با پاچینی پراز  نقش خرده ماهی و سر بندی سبز و چالمه ای مشکی , کوزه ای در دست و بقچه ی نان و کلوچه بر سر در مالرویی که بوی چوب سوخته می دهد قصد رفتن به  کلبه ای کاه گلی با ایوانی از نرده های فیروزه ای را دارد .که سر از یک کازینو در می آورد و شرط آخرین بازی می شود !.

من به این مزرعه از روز ازل شک دارم

صبح یک روز کاملن معمولی تمام مردم شهر به فراموشی دچار شدند کسی میل به یاد آوری گذشته اش نداشت زیرا این موضوع که " همه چیز را فراموش کرده اند " هم فراموش شده بود .

مردی که روز مذکور را در شهر نبود به شهر برگشت  و مردم  را برای  بهره وری جهت  مقاصد  منفعت طلبانه خود آماده دید , در نیمه همان روز خود را پیامبری فرستاده از جانب  خدا نامید . ولی  مردم شهر مفهوم پیامبری را از یاد برده بودند و پیش از آن مفهوم خدا را .

 پیامبر دروغین ابتدا  چاره راه را در تشریح و تفهیم خدا جستجو کرد . ولی غافل از این موضوع بود که تک تک مردم شهر خدایی با تعاریف گوناگون و مختص به خود را فراموش کرده اند . یادآوری این همه خدای  فراموش شده برای هر فردی که حتی واقف به این فراموشی نبود احتمالی نزدیک به صفر بود و این احتمال نزدیک به صفر به تعداد تمام مردمان شهر بود.

 پیامبر دروغین تمام عمر خود را صرف این موضوع کرد تا شاید بتواند  تنها به اندازه یک روز پیامبری کند  این کار زمانی بیهوده تر جلوه می کرد  که در فاصله این زمان  کودکانی هم به دنیا می آمدند که قرار بود چیزی را به خاطر بیاورند که تاخیر در به دنیا آمدن فرصت فکر کردن به آن را ازآنها گرفته بود !

و برای تو که این روزها با همه وجود نیستی

یک " نیست " رو در ذهنت متصور شو , هزار  کیفیت بهش بده هزار و یک خاصیت متضاد و مشابه رو براش در نظر بگیر .

کی می تونه بگه همچین " نیستی " نمی تونه باشه  وقتی ما به ازای چنین "نیستی"  فقط خودشه  .

 می بینی در " نیست " ها دموکراسی محض برقراره . کاش می شد همچین لذتی رو از نبودن چشمهای تو برد .

 دیکتاتوری سیاه چشمهای سبز تو انقدر طعم بودن گرفته که هر نبودنی بیشتر از اینکه در ذاتش نیستی باشه در قیاس با بودن تو رنگ  نیستی  می گیره .

حتی بین " نیست ها " هم می شه تفاوت قائل شد , اگر پای چشمهای تو وسط باشه .

اجرای داستانی از خانم ثابتی

برزخ کدام تناقضی

که کفتار ها تو را از برآمدگی هایت میخورند

و من فرو رفتگی هایت را شعر می کنم

پیرمرد و پیرزن به یک سکوت از سر توافق رسیدند ظاهرن پول یک ویلچر بیشتر از پیرهن سفارشی پیرزن نبود شاید برای همین بود که پیرمرد از درست کردن چرخ ویلچر منصرف شد .

چند روز بعد مجری برنامه "شوک" درشور هیجان سالنی مملو از ادمهای نحیف و فربه درخواست اجرای پیانو با دستکش بوکس به همراه رقص باله روی ویلچر رو از پیرمرد و پیرزنی داشت که با لبخندی تصنعی پاسخگوی اشتیاقی واقعی بودند .